De recensie uit de volkskrant augustus 2014

In het Parool,North sea jazzclub Amsterdam

 

 

De Deeldeliers Nieuwe Nor Heerlen 14 mrt

Written on March 16, 2013 at 13:11 by  published on afgrond.org

IMG_2883k

Zes mannen die een nacht in een studio vertoeven voor een jamsessie. Dat is het concept van de vorig jaar verschenen film De Deeldeliers. Vanavond in de Nieuwe Nor zien we vier mannen die het nog eens dunnetjes over doen. Nou ja dunnetjes. Zet Jules Deelder, Bas van Lier, Boris van der Lek en Erik Kooger op een podium met een instrument en ze gaan all the way. Dit viertal ademt jazz. Old school jazz. Foto’s: René Bradwolff.

De avond wordt geopend door een opmerkelijk Euregionaal duo. Jérôme Cardynaals uit Maastricht en Simon Oslender uit Aken laten als Twogether horen waarom ze in 2010 het Prinses Christina Jazz Concours wonnen in de categorie 12 t/m 15 jaar. Twogether speelde in haar korte bestaan al met o.a. Georgie Fame, Lonnie Smith en het Metropole Orkest. De souplesse en vanzelfsprekendheid waarmee de twee kids in Heerlen de boel laten swingen is opzienbarend en smaakt naar meer.

Tijdens de ombouwpauze schuifelt de hoofdgast van de avond onopgemerkt het podium op om ons te trakteren op een aantal van zijn favoriete plaatjes. Jules Deelder is in the house en ondanks dat hij geen woord zegt weet hij, onberispelijk gekleed als altijd, alle aandacht naar zich toe te trekken. Zijn blik is ernstig maar zijn lichaam zoekt naar de groove. Zijn hoofd wiegt op de maat van de muziek, zijn vingers knippen en handen bespelen een denkbeeldige contrabas. Hier staat even geen dichter, performer of BN-er maar een liefhebber pur sang.

Als Deelder de naald van zijn laatste obscure plaat tilt, betreden de overige Deeldeliers het podium. Hammond-koning Bas van Lier ontpopt zich zich tot spreekstalmeester en geeft het startsein voor een avondje recht-toe-recht-aan-jazz met en een rock & roll-attitude. Orgeljazz voor een breed publiek, afgewisseld met blues en gospel, een enkel gedicht en de nodige amusante en hilarische anekdotes. Over de paus, Jezus, Heerlen, de Amerikanen en de unieke saxofoon van Johnny Griffin. Dat instrument is op “wonderbaarlijke wijze” in het bezit gekomen van Boris van der Lek, die het ding zonder mededogen vuur laat spuwen, piepen, knorren en scheuren. Zijn haar recht overeind en een paar kekke zebraschoentjes aan de voeten. Imponerend en rauw. Punk onder de jazzcats.

Van Lier is duidelijk de muzikale leider van het kwartet. Zittend en staand achter zijn kolossale Hammond, waaraan hij een breed scala aan klanken en grooves weet te onttrekken. Virtuoos en met ogenschijnlijk speels gemak. Deelder zelf drumt met Erik Kooger mee op een voor aan het podium geposteerd mini-drumstel en beperkt zich muzikaal gezien vooral tot snare en hi hat. Hij zingt iets met een jankerige stem, richt zich geregeld tot het publiek, schreeuwt af en toe wat tussen de muziek door en strooit snedige opmerkingen in het rond. Los uit de pols. Duidelijk in zijn element. Dit is wat hij wil. Jazz spelen, jazz luisteren, jazz draaien en het evangelie verspreiden.

De doorgewinterde jazzfestivalsnob zal er zijn schouders wellicht voor ophalen. “Voor de meer veeleisende muziekliefhebber scheerde Deeldeliers pijnlijk vlak langs de afgrond van de wansmaak,” las ik ergens. Niet verfijnd genoeg en “er werd gedanst en geklapt.” Maar Deelder en co maken met hun recht door zee benadering wel uitstekende reclame voor een stoffig genre, waarvan nu ook de aanwezige jonge hipsters staan te genieten. “Wow hier moet je bij zijn geweest,” schreeuwt een jochie tegen zijn maat, die straks misschien met een paar handelingen op zijn telefoon op zoek gaat naar muziek van Hank Mobley. Een naam die hij nog nooit eerder hoorde maar vanaf nu wordt herkend als de favoriete muzikant van Jules Deelder. Mission accomplished.

Na afloop draait Deelder nog een half uurtje favoriete muziekjes. Hij deelt aldoende handtekeningen uit en ziet dat zijn eigen Deeldeliers-plaat als warme broodjes verkoopt. “45 Toeren en geperst op 180 grams vinyl” roept Van Lier als een volleerd marktkoopman. Deelder fronst een wenkbrauw: “180 Gram voor 15 euro? Da’s voor niets mensuh.” Ondertussen tovert Charlie Parker vanaf krakend vinyl de popzaal in Heerlen even om in een donkere jazzkelder. “Jazz was,  jazz is, jazz blijft.” Niemand die de Rotterdammer tegenspreekt. Later die avond downloadt een jonge Heerlenaar op zijn slaapkamertje zijn eerste hard bop-plaat.

De Deeldeliers / Twogether – Nieuwe Nor, Heerlen (14-03-2013)

Twogether speelt op 6 april tijdens de Jazznight op Kasteel Hoensbroek en is op 24 april te zien in het Cultuurhuis in Heerlen. De Deeldeliers trekken na afloop van de huidige clubtour door het land met een theatershow.

IMG_2768k

IMG_2851k

IMG_2909k

IMG_2944k

IMG_3001k

Article by Marco Smeets

Marco Smeets Levensgenieter, Parkstad Limburg, grafisch gedoe, Roda JC, wannabe hardloper en de muziek in mijn hoofd…

____________________________________________

Deeldeliers houden onder aanvoering van Jules Deelder oude jazz in ere

Zwart goud recenssie door Harry Prenger / foto’s: Anita Hondong

De Deeldeliers (De Nieuwe Nor, Heerlen, 14 maart 2013)

06 (1)

door Harry Prenger / foto’s: Anita Hondong

Voor de meeste mensen bestaat jazz uit noten die klinken alsof ze van de trap vallen. Ingewikkeld, te lange solo’s. Zoniet bij de Deeldeliers. Bij deze gelegenheidsband danst de jazz een groove die niet lang genoeg kan duren. Vroeger was alles beter lijken ze te willen zeggen. Met vroeger bedoelen ze de jaren vijftig, hooguit begin jaren zestig. Toen jazz nog niet ‘free’ was maar wel ‘swingde’. En muzikanten nog gewoon rookten tijdens het spelen.

 

22

Nederhorst den Berg. Het Noord-Hollandse dorpje is in de nacht van 6 februari 2012 locatie voor de improvisaties van de Deeldeliers met gastmuzikanten. De muziek wordt net als destijds in een zucht en een vloek opgenomen, de camera loopt mee. Daar is nu een plaat en een dvd van. Het optreden in de Heerlense Nieuwe Nor is een film die tot leven komt. Jules Deelder neemt plaats achter de snaredrum. We kennen hem van zijn staccato voorgedragen speedpoëzie, het potje gel in het strak achterover gekamde haar en het verwoed verzamelen van jazzplaten. Om thuis bij de bovenste rij te kunnen heeft hij een trapje nodig.

15

Omdat hij zijn brushes zachtploffend en aaiend op het drumvel laat neerdalen zit hij slagwerker Erik Kooger niet in de weg. Kooger klapwiekt zich zo los van de typische jazzstijl dat er een aanstekelijke groove ontstaat; als een naald die in de plaat blijft hangen. De andere Deeldeliers zijn Bas van Lier, die het Hammondorgel bespeelt alsof het een piano is, terwijl saxofonist Boris van der Lek de jazztraditie in ere houdt met dat typisch flamboyante geluid van de tenor. Oude jazz levend en actueel houden, dat is wat ze doen de Deeldeliers. En dat doen ze goed. Van der Lek steekt nog maar eens peuk op.

25

“Jezus was best oké, alleen van zijn grondpersoneel klopte geen klote.” Weliswaar declameert Deelder geen gedichten tijdens het optreden, de bijna 70-jarige nachtburgemeester van Rotterdam veroorlooft zich toch enkele verbale oprispingen. Inhakend op de actualiteit noemt hij de nieuwe paus “die paardelul”. Over diens herkomst: “alsof ze in Argentinië niet al niet genoeg kinderen geschonden hebben.” No Room For Squareswordt ingezet. Geen ruimte voor hokjesdenken. Hank Mobley is de naam. Een van Deelders favoriete tenorblazers. De uitvoering is er naar. Dampend, swingend, uitgelaten. Omhoog kringelende rookpluimen blijven hangen tussen de spotlichten. Voor even wordt De Nieuwe Nor zo’n rokerige achterafkroeg uit de jaren vijftig. Tot slot een fuifnummer: The Hooker. Vroeger was alles beter.

20

De Deeldeliers (De Nieuwe Nor, Heerlen, 14 maart 2013)


__________________________________

Deelder op dreef in Plaza Futura

UITGAAN & VRIJE TIJD  |   14 januari 2013   |   reageer  |   Door arjan de weerd, dichtbij-meeschrijver

(Foto: arjan de weerd)
Jules Deelder was voor de tweede keer in twee maanden in Eindhoven met zijn band de Deeldeliers. Het contrast met de vorige keer (in de foyer van het Muziekgebouw) was aanzienlijk.

Net als afgelopen december was het publiek een gemêleerd gezelschap van allerlei leeftijden. Maar waar het in de foyer van het Muziekgebouw meer de bedaagde categorie betrof, met een handvol hipsters richting de bar, ging het in Plaza Futura zoals te verwachten meer om de alternatievere doelgroepen. Alles tussen de Eighties (remember Siepie?) en de (nu niet meer zo) Nouvelle Vague was retro-stijlvast vertegenwoordigd, maar wat belangrijker was: het publiek was met een doel gekomen en betrokken bij de vertoning. Het was dan ook geen wonder dat de zaal was uitverkocht.

Het avondvullend programma werd afgetrapt door een korte dj-sessie van Deelder, die overigens tussendoor nog even klaagde over de geluidskwaliteit van de zaal. Daarna was het tijd voor het hoofdprogramma. Te beginnen met de muziekfilm De Deeldeliers,waarin quasi-documentair een nachtsessie wordt weergegeven van vaste kern Deelder (voordracht, zang, slagwerk), Bas van Lier (hammond) en Erik Kooger (slagwerk), aangevuld met saxofonisten Boris van der Lek, Benjamin Herman en Hans Dulfer.

In de stijl van een oude jazzsessie wordt een aantal nummers live opgenomen – geen overdubs, geen second takes – en op de plaat gezet. De film is sympathiek opgenomen, droog, met een minimum aan effecten, en doet de muziek en voordrachten recht aan, omdat er alleen op de uitvoeringen wordt gefocust en geen (film)tijd wordt verspild aan opbouw, binnenkomst, exit enzovoorts.

Na de film ging het feest gewoon door, want de band was ook in Plaza Futura aanwezig (minus Herman en Dulfer, maar met een zeer goede Van der Lek) om de nummers van de film, plus een paar extra, ook live te brengen. Hier was het contrast met de foyer overduidelijk. Waar tijdens de film al hier en daar bijval en applaus na nummers te horen was, ging men nu geheel los. Er werd geswingd, er werd gejuicht.

Deelder was goed bij stem voor de paar vocale nummers en gedichten en de band was hecht (Kooger, drummer naast Deelder: “Het is eigenlijk niet zo dat ik Jules volg of hij mij, we gaan samen op, vullen elkaar aan en het werkt altijd”), met een glansrol voor toetsenist-bandleider Van Lier, die niet alleen orgelsolo’s en harmonische begeleiding verzorgde, maar met de linkerhand ook stuwende baslijnen produceerde en ook hier en daar meer experimentele dingen als toonclusters niet uit de weg ging.

Deelder sloot na het daverend ontvangen live-optreden de avond af met een tweede dj-sessie, waarbij zowel hij als de band beschikbaar waren voor een meet & greet en het signeren van dvd’s van de film. Producer Branko van Kooten toonde zich tevreden over de opkomst en de ontvangst van film en band. De tour gaat naar wens, en net als hier was de dag ervoor in Rotterdam de zaal geheel uitverkocht.

Het was goed om te zien dat Deelder floreerde bij een sympathiek publiek en dat hij ondanks zijn bijna 68 jaar nog goed uit de benen kan met zijn favoriete onderwerp: jazz.

Gezien: zaterdag 12 februari in Plaza Futura, Eindhoven
Nog te zien in de regio: 1 februari en 9 maart (beide keren in 013, Tilburg)

Meer info: www.dedeeldeliers.nl

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 14 januari 2013

__________________________________

De Volkskrant 9 januari 2013

Recensie jazz ***De deeldeliers

Deelder jankt met humor,kundigheid en vooral bezieling.

TIM SPRANGERS

Studio 62, Den Helder, 5/1De Deeldeliers (Clubtour)

BIOSCOOPTOUR: ONDER MEER 12/1 IN EINDHOVEN (PLAZA FUTURA) EN 16/1 IN AMERSFOORT (DE LIEVE VROUW) DEELDELIERS.NL

Het mooist is om te observeren hoe Jules Deelder zijn platen behandelt. Zijn gezicht ernstig, kaken op elkaar. Met precisie en discretie richt hij de hoes van het net opgezette vinyl richting publiek. Hij drukt zijn neus op een nieuwe plaat; kant A of B? Schudt het hoofd, knipt met de vingers en duikt met een flauwe glimlach opnieuw vingerlikkend naar achter, zijn platenselectie in.

In alles klinkt onvoorwaardelijke liefde voor jazz die soms religieuze vormen aanneemt. Blijf met je poten van deze heilige muziek af, het is een boodschap die hij met zijn band De Deeldeliers wil overbrengen. De genrenaam hoereert zich ongewild voor veel muziek die niets met jazz te maken heeft. Het woord is verkracht, maar leeft nog steeds en zal dat altijd doen. Als het maar swingt, zegt Deelder.

De Deeldeliers is begonnen met een film die toont hoe een door Deelder geleide nachtsessie, waar diverse muzikanten binnendruppelen en meespelen, zich tot een waar feest ontwikkelt. De clubtour moet hetzelfde effect teweegbrengen. En dat gebeurt.

‘Geen klote, geen donder, geen reet’, bluest Deelder uit volle borst. Na een half uur platen draaien, voegt hij zich als zanger, dichter en aanstekelijk bespeler van de snaredrum bij de band, onder leiding van hammondorganist Bas van Lier. De band schuurt langs vele stijlen, van boogaloo, gospel tot blues. Als het maar swingt. Saxofonist Boris van der Lek imponeert met zijn rauwfelle uithalen, toch is de indrukwekkendste solo van de hoofdpersoon.

Aan Deelders minutenlang durende betoog is geen touw vast te knopen, maar door het opzwepende ritme en de onmogelijke woordcombinaties val je van de ene verbazing in de nadere. Deelder jankt met humor, kundigheid en vooral bezieling. Zo moet jazz klinken.

Als de dansvloer zich langzaam uitbreidt, ontstaat ook wrevel. De traditioneel gespeelde jazzmuziek ligt in het verlengde van Deelders minimaal veertig jaar oude prachtplaten. De dansende menigte is gemiddeld de 50 al lang gepasseerd.

Nostalgie balanceert vaak op een hachelijk dun lijntje. Muzikale urgentie is er niet. Hier leeft vooral het oeridee van jazzmuziek, want het is een swingend feest in Den Helder. Of je wilt of niet, denkt gastmuzikant Hans Dulfer, terwijl hij met de sax aan zijn mond feestgangers meesleept in de polonaise.

 

© DE VOLKSKRANT    WOENSDAG 09 JANUARI 2013

____________________________________________

page1image1520

 

NU.NL 5 december 2012

‘Trijntje Oosterhuis misbruikt de term jazz’

AMSTERDAM -  Jules Deelder en Bas van Lier trekken binnenkort langs de Nederlandse bioscopen, popzalen en theaters.

Foto:  ANP

“We willen het publiek graag eens wat anders laten horen dan die zielloze bonkedebonkmuziek. Los daarvan: je hoeft geen doorgewinterde jazzfan te zijn om te horen dat dit te gek is. Het is toegankelijk en absoluut geen piepknor”, zo vertelt Deelder aan het AD.

Ook Van Lier denkt dat mensen tegenwoordig niet meer weten wat jazzmuziek inhoudt. “Die term is zo verschrikkelijk misbruikt. Iedereen die zijn muziek om marketingredenen een kwaliteitskeurmerk wil geven, haalt de term jazz van stal. Volkomen ten onrechte vaak.”

Kneutermans

“Zelfs Connie Breukhoven heeft godbetert een jazzalbum gemaakt”, vult Deelder aan. Ook het jazzlabel Blue Note krijgt ervan langs. “Die brengt muziek uit van Trijntje Kneutermans, of hoe ze ook mag heten. Dat vind ik misbruik maken van de term jazz en de mooie naam BlueNote.”

En daarmee is Jules nog niet klaar. “Giel Beelen zegt jazzmuziek te draaien. Maar ik heb goed geluisterd: wat hij draait heeft geen ene reet met jazz te maken.”

De show waarmee het uitgesproken duo door Nederland gaat reizen heet Deeldeliers en is een mix van poëzie, livemuziek en concertregistratie. Het is voor het eerst op 6 december te zien in Tuschinski in Amsterdam. Daarna volgt een korte bioscoop- club-, en theatertournee.

Door ANP

____________________________________________

De Gelderlander

Deelder: Trijntje misbruikt de term jazz

Geplaatst op 05 december 2012 Laatste update 05 december, 09:43
Image: Deelder: Trijntje misbruikt de term jazz

AMSTERDAM – Jules Deelder en Bas van Lier trekken binnenkort langs de Nederlandse bioscopen, popzalen en theaters. “We willen het publiek graag eens wat anders laten horen dan die zielloze bonkedebonkmuziek. Los daarvan: je hoeft geen doorgewinterde jazzfan te zijn om te horen dat dit te gek is. Het is toegankelijk en absoluut geen piepknor”, zo vertelt Deelder aan het AD.

Ook Van Lier denkt dat mensen tegenwoordig niet meer weten wat jazzmuziek inhoudt. “Die term is zo verschrikkelijk misbruikt. Iedereen die zijn muziek om marketingredenen een kwaliteitskeurmerk wil geven, haalt de term jazz van stal. Volkomen ten onrechte vaak.”

“Zelfs Connie Breukhoven heeft godbetert een jazzalbum gemaakt”, vult Deelder aan. Ook het jazzlabel Blue Note krijgt ervan langs. “Die brengt muziek uit van Trijntje Kneutermans, of hoe ze ook mag heten. Dat vind ik misbruik maken van de term jazz en de mooie naam BlueNote.” En daarmee is Jules nog niet klaar. “Giel Beelen zegt jazzmuziek te draaien. Maar ik heb goed geluisterd: wat hij draait heeft geen ene reet met jazz te maken.”

De show waarmee het uitgesproken duo door Nederland gaat reizen heet Deeldeliers en is een mix van poëzie, livemuziek en concertregistratie. Het is voor het eerst op 6 december te zien in Tuschinski in Amsterdam. Daarna volgt een korte bioscoop- club-, en theatertournee.

ANP Kippa

© De Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.